بیا به بیشه و آزاد زندگانی کن

شبی ز سگ رسدت فتنه، روزی از دربان

تو از چه، ملعبه دست کودکان شده ای

بچشم من نشود هیچکس ز بیم، عنان

برای خوردن و خوش زیستن، مکش وجدان

شکارگاه، بسی هست و صید خفته بسی

بشرط آنکه کنی تیز، پنجه و دندان