دلش چو مرغ تپید، از خزیدن ثعبان

چو شد ز رنگ شب، آن دشت هولناک سیاه

نمود وحشت و اندیشه، گربه را ترسان

تنش بلرزه فتاد از صدای گرگ و شغال

گهی درخت در افتاد و گاه سنگ شکست

ز تند باد حوادث، ز فتنه طوفان

ز بیم، چشم زحل خون ناب ریخت بخاک