بشهر، گربه و در کوهسار شیر شدم

به ران گربه فرو برد چنگ خون افشان

بزیر پنجه صیاد، صید نالان گفت

بدین طریق بمیرند مردم نادان

خیال بیهده بین، باختم درین ره جان

ز خودپرستی و آزم چنین شد آخر، کار

بنای سست بریزد، چو سخت شد باران