خار را نیز درین باغ، بهاست

ره آن پوی که پیدایش ازوست

لیک با اینهمه، خود ناپیداست

نتوان گفت که خار از چه دمید

چرخ، با هر که نشاندت بنشین

هر چه را خواجه روا دید، رواست

بنده، شایسته تنهائی نیست