چو گل دید آن ابر را رهسپار

فروزنده خورشید، رنگش ببرد

در آن دم که پژمرد و بیمار گشت

یکی ابر خرد، از سرش میگذشت

برآورد فریاد و شد بی قرار

که، ای روح بخشنده، لختی درنگ

مرا برد بی آبی از چهر، رنگ