ز گلشن، بیکبارگی پا کشید

همان بلبل، آن دوستدار عزیز

که بودش بدامان من، خفت و خیز

چو محبوب خود را سیه روز دید

مرا بود دیهیم سرخی بسر

ز پیرایه صبح، پاکیزه تر

بدینگونه چون تیره شد بخت من