نمیسوختم گر، ز گرما و رنج

ز پیرایه صبح، پاکیزه تر

بدینگونه چون تیره شد بخت من

ربودند آرایش تخت من

نمیدادم، ای دوست، از دست گنج

مرا روح بخش چمن بود نام

ندیده خوشی، فرصتم شد تمام