پژمرده خاطر است و سرافکنده و نژند

کز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار

گلزار، خانه گل و ریحان و سوسن است

آن به که خار، جای گزیند به شوره زار

در باغ، هر که را نبود رنگ و بو و بار

با من ترا چه دعوی مهر است و همسری

ناچیزی توام، همه جا کرد شرمسار