از خود نبودت آگهی، از ضعف کودکی

دردا، مرا زمانه نیاورد در شمار

با آنکه هیچ کار نمی آیدم ز دست

بس روزها، که با منت افتاده است کار

آنساعتی که چهره گشودی، عروس وار

تا درزی بهار، باری تو جامه دوخت

بس جامه را گسیختم، ای دوست، پود و تار