بی رونقیم و بیخود و ناچیز، زان سبب

نشنیده ای حکایت گنج و حدیث مار

آنکو ترا فروغ و صاف و جمال داد

در حیرتم که از چه مرا کرد خاکسار

از ما دریغ داشت خوشی، دور روزگار

ما را غمی ز فتنه باد سموم نیست

در پیش خار و خس چه زمستان، چه نوبهار