با جور و طعن خارکن و تیشه ساختن

از ما دریغ داشت خوشی، دور روزگار

ما را غمی ز فتنه باد سموم نیست

در پیش خار و خس چه زمستان، چه نوبهار

بهتر ز رنج طعنه شنیدن، هزار بار

این سست مهر دایه، درین گاهوار تنگ

از بهر راحت تو، مرا داده بس فشار