پروین، ستم نمیکند ار باغبان دهر

تا رنگ باختی، فکنندت برهگذار

روزی که هیچ نام و نشانی نداشتی

جز من، ترا که بود هواخواه و دوستدار

گل را چراست عزت و خار از چه روست خوار