شکفتم روز و وقت شب فسردم

گلی، خندید در باغی سحرگاه

که کس را نیست چون من عمر کوتاه

ندادند ایمنی از دستبردم

ندیدندم بجز برگ و گیا، روی

نکردندم بجز صبح و صبا، بوی

در آغوش چمن، یکدم نشستم