ولیک تاج شهی، گاه هست و گاهی نیست

هنوز گنج تو، ایمن بود ز رخنه دیو

هنوز روی و ریا را سوی تو، راهی نیست

کسی جواهر تاج تو را نخواهد برد

نه باژبان فسادی، نه وامدار هوی

ز خرمن دگران، با تو پر کاهی نیست

نرفته ای به دبستان عجب و خودبینی