در کناری، رفته درویشی بخواب

نه چراغ و نه بساط و نه رفاه

پایه و دیوار، از هم ریخته

بام ویران گشته، سقف آویخته

شب لحافش سایه و روز آفتاب

بر کشیده فوطه ای پاره بسر

هم ز دزد و هم ز خانه بی خبر