آبرویم بردی، ای بی آبرو

دزدتر هستی تو از من، ای دنی

رهزن صد ساله را، ره میزنی

بسکه گفتی، خرقه کو و فرش کو

ای دروغ و شر و تهمت، دین تو

بر تو برمی گردد، این نفرین تو

فقر میبارد همی زین سقف و بام