گر که خلقان است، گر بیرنگ و رو

تو چه داری، ای گدای تیره روز

گفت در ویرانه دهر سپنج

گنج ما این فوطه بود، از مال و گنج

ما همین داریم از زشت و نکو

کشت ما را حاصل، این یک خوشه بود

عالم ما، اندرین یک گوشه بود