آنکه در و گوهر و اشک آفرید

اشک بخندید که رخ بر متاب

بی سبب، از خلق نباید رمید

داد بهر یک، هنر و پرتوی

من گهر روشن گنج دلم

فارغم از زحمت قفل و کلید

پرده نشین بودم ازین پیشتر