من گهر روشن گنج دلم

بی سبب، از خلق نباید رمید

داد بهر یک، هنر و پرتوی

آنکه در و گوهر و اشک آفرید

فارغم از زحمت قفل و کلید

پرده نشین بودم ازین پیشتر

دور جهان، پرده ز کارم کشید