گر چه تو سرخی بنظر، من سپید

تیرگی ملک تنم، رنجه کرد

رنگم از آن روی، بدینسان پرید

تاب من، از تاب تو افزونتر است

چهر من از چهره جان، یافت رنگ

نور من، از روشنی دل رسید

نکته درینجاست، که ما را فروخت