مرا نقصان، تو را افزونی آموخت

چرا من سنگم و تو لعل رخشان

نه ما را دایه ایام پرورد

چرا با من چنین، با تو چنان کرد

ترا افروخت رخسار و مرا سوخت

ترا، در هر کناری خواستاریست

مرا، سرکوبی از هر رهگذریست