از آن ره، بخت با من کرد یاری

که دیدم گرمی خورشید، بسیار

از آنرو، چهره ام را سرخ شد رنگ

که بس خونابه خوردم در دل سنگ

که در سختی نمودم استواری

به اختر، زنگی شب راز میگفت

سپهر، آن راز با من باز میگفت