بفکرم رشکها میبرد کیهان

فلک، بر نیت من خنده میکرد

مرا زین آرزو شرمنده می کرد

سهیلم رنجها میداد پنهان

نشستی ژاله ای، هر گه بکهسار

بدوش من گرانتر میشدی بار

چنانم میفشردی خاره و سنگ