رو، بکوش از بهر قوت خویشتن

مور، تا پی داشت در پا، سرفشاند

چون تو، اندر گوشه عزلت نماند

مادر من، گفت در طفلی بمن

کس نخواهد بعد ازین، بار تو برد

جنس ما را نیست، خرد و سالخورد

بس بزرگست این وجود خرد ما