چون تو خودبین را بدام انداختن

بسکه از معماری خود، دم زدی

خانه تدبیر را، بر هم زدی

دام را اینگونه باید ساختن

عیب کردی، این ره لغزیده را

طاس را دیدی، ندیدی بنده را

من هزاران چون تو را دادم فریب