چرا که در دل کان دلی، شدم گهری

تو از فروغ می ناب، سرخ رنگ شدی

من از نکوهش خاری و سوزش جگری

مرا به ملک حقیقت، هزار کس بخرد

قضا و حادثه، نقش من از میان نبرد

کدام قطره خون را، بود چنین هنری

درین علامت خونین، نهان دو صد دریاست