ز ساحل همه، پیداست کشتی ظفری

قضا و حادثه، نقش من از میان نبرد

کدام قطره خون را، بود چنین هنری

درین علامت خونین، نهان دو صد دریاست

ز قید بندگی، این بستگان شوند آزاد

اگر بشوق رهائی، زنند بال و پری

یتیم و پیره زن، اینقدر خون دل نخورند