من، تن بخاک میکشم و بار میبرم

ناکرده کار، می نتوان زیست کامکار

غافل توئی، که بد کنی و بی خبر روی

در رهگذر من نبود دام و گیر و دار

از مور، بیش ازین چه توان داشت انتظار

کوشم بزندگی و ننالم بگاه مرگ

زین زندگی و مرگ که بودست شرمسار