از مردم زمانه، ترا کیست دوستدار

شادم که نیست نیروی آزار کردنم

در زحمت است، آنکه تو هستیش در جوار

جز بددلی و فکرت پستت، چه خصلتی است

ایمن مشو ز فتنه، چو خود فتنه میکنی

گر چیره ای تو، چیره تر است از تو روزگار

افسونگر زمانه، ترا هم کندن فسون