هیچ ننهادند نزدیک تو گام

چون تو، بس در جوی و جر روئیده اند

لیک ما را بیشتر بوئیده اند

دسته ها چیدند از ما صبح و شام

تو همه عیبی و ما یکسر هنر

ما سرافرازیم و تو بی پا و سر

گل بدو خندید کای بی مهر دوست