پروای سردی دی و بهمن نداشتم

هر روز بر سرم، سر موئی سپید شد

افزود برف و چاره رفتن نداشتم

من خود چو آتش، از شرر فقر سوختم

ماندم بسی و دیده من شصت سال دید

اما چه سود، بهره ز دیدن نداشتم

همواره روزگار سیه دید، چشم من