حاجت به جامه و نخ و سوزن نداشتم

همواره روزگار سیه دید، چشم من

آسایشی ز دیده روشن نداشتم

دستی نماند که تا بدوزد قبای من

روزی که پند گفت بمن گردش فلک

آن روز، گوش پند شنیدن نداشتم

هرگز مرا ز داشتن خلق رشک نیست