جامه ها کردم رفو، اما به تن

تن، دو صد توش و نوا خواهد، تن است

دل ز خون، یاقوت احمر ساخته است

من نمیدانستم اینجا معدن است

جامه ای دارم که چون پرویزن است

اینهمه جان کندن و سوزن زدن

گور خود، با نوک سوزن کندن است