درین شرار، ترا هم چو ما بسوزانند

شکستگی و درافتادگی طبیعت ماست

ز بستن ره ما، خلق در نمی مانند

سوی بسیط زمین، گر تو را فتد گذری

ترازوی فلک، ای دوست، راستی نکند

گه موازنه، یاقوت و سنگ یکسانند

درین حصار، ز درماندگان چه کار آید