خام بودی تو خفته، زان آتش

نشد، ای دوست، مردم هشیار

هر که در شوره زار، کشت کند

نبود از کار خویش، برخوردار

کرد هنگام پختنت بیدار

در کنار من، از چه کردی جای

که ز دودت شود سیاه کنار