وقتی ز غرور و شوق و شادی

گر گمره و آزمند بودی

امروز چه شد که پارسائی

با ما و نه در میان مائی

پا بر سر چرخ می نهادی

بودی چو پرندگان، سبکروح

در گلشن و کوهسار و وادی