پیکان قضا بسر خلیدت

در گلشن و کوهسار و وادی

آن روز، چه رسم و راه بودت

امروز، نه سفله ای، نه رادی

چون شد که ز پا نیوفتادی

صد قرن گذشته و تو تنها

در گوشه دخمه ایستادی