گوئی که ز سنگ خاره زادی

چون شد که ز پا نیوفتادی

صد قرن گذشته و تو تنها

در گوشه دخمه ایستادی

کردی ز کدام جام می نوش

کاین گونه شدی نژند و مدهوش

بر رهگذر که، دوختی چشم