فرجام، چرا ز کار ماندی

هر نامه که خواندنیست خواندی

پهلوی شکستگان نشستی

از پای فتاده را نشاندی

گوئی بتو داده اند سوگند

کاین راز، نهان کنی به لبخند

این دست که گشته است پر چین