مانا که ترا دلی پریشان

با کار قضا نکرد کاری

نمرود و بلند برج بابل

شد خاک و برفت با غباری

در سینه تپیده روزگاری

در راه تو، اوفتاده سنگی

در پای تو، در شکسته خاری