در سینه تپیده روزگاری

نمرود و بلند برج بابل

شد خاک و برفت با غباری

مانا که ترا دلی پریشان

در راه تو، اوفتاده سنگی

در پای تو، در شکسته خاری

دزدیده، بچهره سیاهت