گه گریه و گاه خنده کرده

جا داشته کودکی سخنگو

روزیش کشیده ای بدامن

گاهیش نشانده ای به پهلو

بوسیده گهت و سر گهی رو

یکبار، نهاده دل به بازی

یک لحظه، ترا گرفته بازو