چو تو را برد، بخندید به نادانی من

مه گردون ادب بودی و در خاک شدی

خاک، زندان تو گشت، ای مه زندانی من

از ندانستن من، دزد قضا آگه بود

آن که در زیر زمین، داد سر و سامانت

کاش میخورد غم بی سر و سامانی من

بسر خاک تو رفتم، خط پاکش خواندم