گنج خود خواندیم و رفتی و بگذاشتیم

آب و رنگت چه شد، ای لاله نعمانی من

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم، چه فتاد

که دگر گوش نداری به نوا خوانی من

ای عجب، بعد تو با کیست نگهبانی من!