پس تیغ تیز در تتق مشک ناب بست

ترسید زلف تو که کند چشم بد اثر

خورشید را ز پرده مشکین نقاب بست

ناگاه آفتاب رخت تیغ برکشید

گر چهره تو در نگشادی فتوح را

می خواست طره تو ره فتح باب بست

عالم که بود تیره تر از زلف تو بسی