جانی که گشت خیمه نشین جمال تو

بر گل نوشت نقش تو و بر گلاب بست

چون خیمه جمال تو از پیش برفگند

از زلف عنبرین تو بر وی طناب بست

یکبارگی در هوس جاه و آب بست

مسکین فرید کز همه عالم دلی که داشت

بگسست پاک و در تو به صد اضطراب بست