ز هر دو کون فنا شود درین ره ای عطار

که شاه نطع یقین آن بود که شهمات است

بباز هر دو جهان و ممان که سود کنی

از آنکه در ره ناماندنت مباهات است

که باقی ره عشاق فانی ذات است