که پای در نه و کوتاه کن ز دنیی دست

ندای غیب به جان تو می رسد پیوست

هزار بادیه در پیش بیش داری تو

تو این چنین ز شراب غرور ماندی مست

جهان پلی است بدان سوی جه که هر ساعت