زان بدین سیر مایل افتادست

عقل چبود که صد جهان آتش

نقد در جان و در دل افتادست

فلک آبستن است این سر را

همچو آبستنان نقط بر روی

می رود گرچه حامل افتادست

نیست آگاه کسی ازین سر ازانک