که خفتان تو اطلس نیست بردست

بسا دریا کش پاکیزه گوهر

که اینجا قطره ای آبش ببردست

مشو پیش صف ای نه مرد و نه زن

مده خود را ز پری این تهی باد

که در جام تو نه صاف و نه دردست

درین وادی دل وحشی عطار